Time Is One One's Side

Küresel bir zaman-mekan algısının yaşandığı postmodern çağda, postmodern sanatın zaman-mekan algısı da incelenmeye değerdir. Tarih, bellek ve zaman-mekan olguları “belirli” bir geçmişin içinde yer almış olmasına rağmen, postmodern durumda “belirsiz” bir gelecek kurgusu üzerinden  yeniden sorgulanmışlar ve “sürekli şimdi burada”, “ne orada ne burada”, “hem orada hem burada” olanın temsili, postmodern sanatın ana damarını oluşturmuştur. Simüle edilmiş zaman-mekan kavramları, giderek eşzamanlılık tartışmalarına neden olmuştur. Ne ki sorun salt zaman-mekan kavramlarının indirgenmesinde değil aynı zamanda nesnel gerçeklik, kimlik ve kültürel bellek kavramlarını da içine alan geniş bir sarmalı içermektedir. Alımlayıcı üzerinden çalışan postmodern paradigmalar, izleyicinin algı ve belleği üzerinde yönelimsiz (stratejisiz) bir estetik oluşturma yolundadır. Bu yeni paradigmalar, sanat yapıtının gerçeklikle kurduğu ilişkiyi, nesnel zaman-mekan boyutundan kopararak, estetik ana kurguyu, üst üste bindirilmiş ve hatta çökertilmiş zaman -mekan algısına dönüştürmüştür. Yapıtın belirli bir zaman- mekan boyutunda oluşan anlamı tamamen dönüşmüş, kayıp anlam, puslu zaman, tüketilmek için üretilen mekanlar ve sonuçta semiyotik bir söylem sanat yapıtının önüne geçmiştir. Zaman-mekan algıları ve buna koşut olarak dönüşen yeni estetik paradigmalar, toplumsal dinamiklerden ve ideolojilerden ayrılamaz.